چون  باد  گذر  کرد  شبی  قافله  عمر

معلوم  نگردید  که  کی  آمد  و کی  رفت

گلبرگ  بهارم  که  به  سر  پنجه  پاییز

در باد خزان تا شد و تا منزل دی رفت

ترسم  که  نیایی  و  در  آن  روز بیایی

کز من خبری گیری و گویند که وی رفت

تا  پر زدی  از  لانه  ام  ای  مرغ  مسافر

شادی به جلو پر زد و امید به پی رفت

هر مصرعی  از این غزل  ساده  من 

چون ناله سوزیست که از سینه نی رفت 

                                                                                          باتشکرازدوست هنرمندم سیدقاسم علوی